"Σαν να χιόνιζε"

Πάγωσαν τα χέρια μου κι ανάβοντας το τζάκι δυο φλόγες, φως μέσα στα μάτια μου, έκαψαν τη νύχτα. Εκείνη τη νύχτα εσύ ως φλόγα εισέβαλλες στο σπιρτόκουτο της ψυχής μου και το ανατίναξες.

Η μέρα τότε ήταν παγωμένη κι έξω... σαν να χιόνιζε! Μετά βράδιασε. Σκοτείνιασε.

Δεν ξεκόλλησαν τα μάτια μου απ' τις νυφάδες καθώς ξεδιπλώνονταν πάνω στην ανάσα του παγερού αέρα.

Το χέρι μου κόκκινο -τρέμοντας σχεδόν- κρατούσε σφικτά το κινητό. Την οθόνη φλέρταρε το βλέμμα μου και όταν φωτιζόταν, έλαμπα κι εγώ. Επέμενες να στέλνεις κι εγώ ως διψασμένη απαντούσα. Κρύωνα κι ένιωθα σαν να χιόνιζε εκεί έξω.

Μέσα σε χώρο γνώριμο με χαλαρή μουσική σε συνάντησα με παρέα και το εκκωφαντικό γέλιο σου, τιτίβισμα στα αυτιά μου.

Δεν τόλμησα να μιλήσω. Κράτησα στην ερημιά του σκοτεινού δάσους όλα τα μυστικά. Τυχαία ακούμπησα το χάρτη για να τα εξερευνήσεις... Ούτε που τον πρόσεξες μες στην αφηρημάδα που σκόρπιζε το γέλιο σου παντού.

Η αδιαφορία πάγωσε τα κόκκαλά μου κι ας είχε μες στο χώρο περίσσια ζέστη. Τα άκουγα να τρίζουν, τα ένιωθα να σπάνε. Ο δυνατός άνεμος έσπρωξε με βαθύ εκνευρισμό τους δείκτες προς τα δεξιά κι έκανα να φύγω. Ήθελα να εξαφανιστώ, να μην βγάλω πνοή παρά μόνο μια φράση... "Μη μ' αφήνεις"... Τίποτα δε βγήκε απ' το πηγάδι, είχε στερέψει καθώς έσφιγγα τα δόντια.

Στριμώχτηκα στις πίσω θέσεις ενός παλιού λεωφορείου και τα παράπονά μου εξέφρασα σε ένα μόλις μήνυμα κι ο προορισμός έμοιαζε κοντινότερος απ' ότι πριν. Αποκρίθηκες τόσο ψυχρά και έξω έμοιασε σαν να χιόνιζε! Θέλησα να κατέβω αμέσως και στην ξένη περιοχή, μες στο χιόνι, να τρέξω, να φωνάξω δυνατά, να βρίσω. Εμένα να κακολογήσω για τη λάθος στιγμή, τη λάθος επιλογή. Τόσο λάθος σαν το χιόνι στην Αθήνα.

Ένα χέρι με κράτησε κι ήταν οικείο, ήταν φιλικό. Ακούμπησε τα χείλη μου θέλοντας να τα παρομοιάσει με χαμόγελο. Δε μ' άφησε να κατέβω, να ξεμυαλιστώ.

Έμοιαζα τόσο εξοργισμένη και απογοητευμένη που οι άγνωστοι μ' έκαναν χάζι γεμάτοι περιέργεια. Τι να μου συνέβαινε άραγε; Προσπαθούσα να τους εξηγήσω πως δεν έφταιγε το χιόνι για το παγωμένο μου πρόσωπο αλλά ΕΣΥ!

Την επόμενη στιγμή το σαπιοκάραβο πάσχιζε να μας κρατήσει ζωντανούς μέσα στην αλμύρα και την κακοκεφιά. Άκουγα λιγοστά λόγια δίπλα μου αλλά δε μιλούσα. Ανησύχησαν οι άλλοι και μου προσέφεραν κι αυτοί θερμές κουβέντες, μα το κόκκινο δεν έλεγε να εγκαταλείψει το μέτωπο, τα μάγουλα, τη μύτη μου...

Δεν αντιλήφθηκα το χρονικό διάστημα ώσπου να φτάσω στο σπίτι. Τα πολύχρωμα φωτάκια στα γύρω σπίτια χλεύαζαν την κακομοιριά και τη φτήνια. Με τα ρούχα έπεσα βαριά πάνω στο κρεβάτι και ξέσπασα σε λυγμούς. Η φωνή μου, πνιχτή, ακουγόταν τόσο φάλτσα και πληγωμένη λες κι ήταν η μάνα που έχασε τα παιδιά. Βούιζαν τα αυτιά μου. Ζαλιζόμουν απ' τη μέθη των Χριστουγέννων. Σαν να χιόνιζε στην αυλή μου...

Βγήκα έξω κι έβγαλα το πανωφόρι. Έβγαλα τη μπλούζα και το φανελάκι. Έδειξα στον ουρανό την ασχήμια μου και με δύναμη χτύπησα το στήθος μου με τραχύ ατσάλι. Και να που το πρόσωπό μου έγινε άσπρο και το χιόνι κόκκινο!!!

... Κι όντως χιόνιζε, το τζάκι έσβησε! ...

"Ο Τοξότης μου"

Ο Έρωτας ένα σκοπό έχει κατά νου
να με κάνει κλειδοκράτορα του ουρανού.
Μα, αυτό θα τηρηθεί υπό έναν όρο
στην καρδιά μου να αποθηκεύσω χώρο.

Για να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός
ετοιμάζεται του Έρωτα ο στρατός.
Αγγελούδια, Τοξότες, Πολεμιστές
με καλές ψυχές και πιστές.

Σκορπίζονται τα Αγγελούδια στη γη
και σκόνη ρίχνουν στην κάθε πηγή.
Αν διψάσω και γευτώ το μαγικό νερό
στον κάθε ώμο θα βγάλω φτερό...
...και θα ερωτευθώ...

Αλλά κατά καιρούς ταξιδεύω
και την αγάπη στη μοίρα της οδεύω.
Απ' όσες πηγές κι αν περνάω
τα χείλη μου είναι δροσερά και δε διψάω.

Οι Πολεμιστές τώρα λαμβάνουν δράση
στην επόμενη πηγή να κάνω στάση.
Απ' του Έρωτα το νερό να πιω
να δροσιστώ και να ερωτευθώ.

Μα, δεν το παίρνω απόφαση
για την απόδραση βρίσκω πρόφαση.
Μαγεύουν οτιδήποτε γύρω μου κινείται
στη ζωή μου, λένε, η αγάπη προηγείται.

Ξανά ξεγλιστρώ και αποστατώ
την υπομονή και τα όρια πατώ.
Κι ο Έρως βάζει το πιο ισχυρό όπλο.
Τοξότες με κόκκινα βέλη ξεπροβάλλουν απ' τον όχλο.

Με τα τόξα τους με βάζουν σημάδι
το καθένα βέλος είναι κι ένα χάδι.
Μάταια όμως τα εκτοξεύουν στο σώμα μου
αφού ένα γράμμα αυθόρμητα εκφράζει το στόμα μου...

Εξοργισμένος ο στρατός του Έρωτα
μου προκαλεί σαρκαστικό γέλωτα.
Αστραπιαία, όμως, το γέλιο παγώνει
σαν η λάμψη του Τοξότη μου με στραβώνει.

Αργοπορημένος ήρθε με ένα βέλος
αποφασισμένος στην μοναξιά να δώσει τέλος.
Δε χρειάστηκε καν να με σημαδέψει
τον πιο τρελό χορό η καρδιά για να χορέψει!

Ένα είναι το μεγαλύτερο σφάλμα
από το φυσικό στο φανταστικό ταχύ έκανα άλμα.
Τι τραγικό και μεγάλο λάθος
Για τον Τοξότη μου να με φλογίσει το πάθος!

Δεν έπρεπε στα μάτια να τον κοιτάξω
γιατί τώρα θέλω άδοξα να ξεχάσω.
Ο Τοξότης μου δεν το θέλησε
αλλά τον κλειστό ευατό μου έλυσε.

Ερωτεύθηκα τόσο δυνατά τον ομορφότερο Τοξότη
δεν πρόφτασα να τον φιλήσω, έφυγα πρώτη.
Είναι ξεχωριστός γι αυτό πόνος διαπερνά την ψυχή
κι όταν κοιτώ τον ουρανό αφορμή ψάχνω για ευχή.

Ένα φιλί να μου δώσει ειδάλλως θα πεθάνω
δεν αντέχω κάτι τόσο πολύτιμο να χάνω.
Ύστερα αν θέλει εκεί που ανήκει να επιστρέψει
το νόμισμα απ΄την άλλη μεριά θα 'χει στρέψει.

Εκεί θα με βλέπει να δυσανασχετώ
αλλά το ένα φιλί, θα μου ήταν αρκετό.
Δε θα τον απασχολούσα πλέον καθόλου
και θα κρυβόμουν απ' τα Αγγελούδια του ουρανού όλου!

"Μετά απ' την αγάπη"

Μετά απ' την αγάπη τι παραμονεύει;
Γιατί το μίσος αδίστακτα σε φονεύει;
Δεν υπάρχει πλέον καμία λύση;
Είναι Ανατολή και δε θα σε συναντήσει;

Ή είναι πάντα η Δύση η άπιαστη;
κι η δυστυχία που είναι αφάνταστη;
Γιατί για 'σένα ο ήλιος πάντα δύει;
Μα γιατί οι στίχοι μοιάζουν τόσο αστείοι;

Και μετά τις ερωτήσεις έρχεται η αλήθεια
πάψε να ονειρεύεσαι, μη ζεις σε παραμύθια.
Θα πληγωθείς από την κάθε σκληρή στιγμή
πρέπει να φανείς γενναίος, με πυγμή!

Συνηθισμένα τα λόγια, τα 'χεις ξανακούσει
σα νερό οι πόνοι σε έχουν λούσει.
Κι εσύ δεν το αντέχεις, δε μπορείς,
πόσο θα αντέξεις ακόμα, διαρκώς απορείς.

Μετά την αγάπη, λοιπόν, ο πόνος
όταν χάνεις το μισό και μένεις μόνος.
Αλλά το κέρμα έχει δυο προσόψεις
ή η καρδιά σου θα ραγίσει ή του άλλου θα κόψεις.

Διότι η πεδιάδα έχει πολλών λογιών λουλούδια
ανθισμένα, μαραμένα, το ερμηνεύουν τα τραγούδια.
Αν είσαι εσύ εκείνος που δε νιώθει καλά
έχει λόγο να ψάχνεις τη λύτρωση, αλλά...

αν είσαι ο άλλος που αναίτια φεύγει
τότε η φύση, πρώτο τύραννο σε εκλέγει!
Σ' αρέσει να τυραννάς, να βασανίζεις
με δύναμη και αναισθησία να χαστουκίζεις

Μα δεν ανέχονται της αγάπης τα χαστούκια
σαν κουραστείς να πέφτεις σε λούκια.
Μετά απ' την αγάπη, τελικά, κάποιος πάντα
αποτελειώνει τη ψυχή του χάντρα-χάντρα.

Δεν έχει πολλές χάντρες, όμως, του έρωτα το κομπολόι
κλαις, φωνάζεις που πίσω δε γυρίζει το ρολόι!
Μέσα απ' την αγάπη μάθε να αποκτάς
μην απορρίπτεις και τα πάντα μη ζητάς.

Φρόντισε να κάνεις κάτι γι' αυτούς που σ' αγαπούν
και μην ενδιαφέρεσαι για τους άλλους τι θα πουν!...

"Αγάπη"

Αγάπη; Τι πάει να πει αγάπη;
Είναι για τον πόνο στην καρδιά το χάπι;
Είναι φιλικό φιλί που για 'σένα σημαίνει κάτι;
Θα μπορούσε να 'ναι εγκλωβισμένο δάκρυ μες στο μάτι;

Αγάπη; Τι εστί αγάπη;
Γιατί μέσα της κρύβεται μονίμως μια απάτη;
Γιατί όταν την αποκτάς γίνεσαι φτερωτό άτι;
Γιατί απ' τη μεριά σου είναι δυνατή, ενώ απ' του άλλου φευγάτη;

Αγάπη... Υπάρχει η αγάπη;
Γιατί σ' αιχμαλωτίζει υγιέστατο και σ' αποφυλακίζει σακάτη;
Θα μπορούσε να 'ναι μονάχα μια οφθαλμαπάτη;
Γιατί τυχαίνει να κρατάς εσύ τον κατεστραμμένο χάρτη;

Αγάπη... Είναι όντως η κατάλληλη λέξη;
Αν την αποστομώσεις η καρδιά θ' αντέξει;
Είναι η έσχατη μέρα που θα βραδιάζει ενώ έχει φέξει;
Η ετυμολογική της σημασία, μήπως πάει να σε μπερδέψει;

Αγάπη... Άχ! Πού να 'ναι κρυμμένη;
Μέσα σε ποιά νεφέλη σε προσμένει;
Μήπως είναι με τον πόνο δεσμευμένη;
Θαρρείς πως για 'σένα είναι απαγορευμένη;

Αγάπη... Πολλές οι προσδοκίες.
Δίνει κλαδί ελιάς σε άσπονδες φιλίες;
Ξυπνά ή διώχνει με τον καιρό τις φοβίες;
Αποτρέπει ή επιβεβαιώνει τις τρελές σου υποψίες;

Αγάπη... Σου ανήκει;;;

"Η άλλη ζωή"

Πορεύομαι προς τη δική μου καταδίκη
με το Θεο διαπραγματεύομαι μια νέα διαθήκη.
Δεν πρόλαβα να προσαρμοστώ στου καιρού τη συνθήκη
κι ας φύλαγα ελπίδες στης καρδιάς την αποθήκη.

Μα εκείνη δεν είχε μιλιά να μου μιλήσει
για το πάθος μας να με προειδοποιήσει.
Ένα θαύμα ο Κύριος δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει
κι η ταπεινή η μάνα να μας ξαναγεννήσει.

Η υπόθεση έκλεισε, σφραγίστηκε ο φάκελος
για 'μένα δεν προνόησε κανένας φύλακας Άγγελος.
Θανατώθηκαν οι ελπίδες, θανατώθηκα κι εγώ.
Με τρόπο άδικο, σύντομο μα και αργό!

Το μόνο που με καθησυχάζει είναι η άλλη ζωή,
εκεί που η πνοή δεν μοιάζει με απειλή.
Εκεί που τα όνειρά μου θα υλοποιήσω
και θα 'ναι αδύνατο το να ξαναδακρύσω.

Μα δε θα έχω πια τη γήινη μορφή
ούτε γεύση, όραση, όσφρηση και πόνο στο κορμί.
Πρέπει να το πάρω απόφαση πως έχω ήδη χαθεί
αφού ο Αύγουστος κοντεύει, δεν αργεί!

Θα ξεχάσω τα πάντα, θα με ξεχάσουν οι πάντες
για την υποδοχή μου ας ηχήσουν της Εδέμ οι μπαντες.
Μου έκλεισαν εισητήρια, είμαι στο σταθμό και δε γυρνάω πίσω
ή εκτός αν βρω τη δύναμη και σε χίλια κομμάτια τα σκίσω!

Χαιρετισμός... αποχαιρετισμού!

Γεια σου.
Σε χαιρετούσα κάθε φορά που σε συναντούσα.
Σε κάποιο όνειρο αν βυθιζόμουν, σε έβλεπα.
Γεια σου πάλι.
Υπόσχεση σου έδωσα πως θα σου φανερώσω τις υποθαλάσσιες εκπλήξεις, τους ανθισμένους, χρωματιστούς κισσούς του βυθού.
Όταν με άγγιζες δε στο έδειχνα, δεν το καταλάβαινες.
Ηλέκτριζες το αίμα μου, ίδρωνες το μέτωπό μου.
Σε χαιρετώ ξανά.
Σε προσκάλεσα στην εξοχή.
Ήταν μια φανταστική εκδρομή.
Η εξόρμησή μας ήταν αναμνηστική.
Σε μια αλλόκοτη πλατεία καθήσαμε.
Αποκρυπτογραφούσαμε τον κάθε γρίφο που είχαν σκαλίσει κάποια σκανταλιάρικα, του Έρωτα, αγγελούδια.
Γεια!
Ήταν μια σημαντική ημέρα.
Σου χάρισα μια γυάλα με ψάρια, ζωγραφισμένη από τους μαρκαδόρους ενός μικρού παιδιού, ενός νηπίου.
Σου άρεσαν οι βάρκες. Το παγωμένο νερό του βραδινού μπάνιου.
Φλόγες στην αμμουδιά, καίγαμε τις παγίδες του Μορφέα.
Γεια σου!
Το καρτ-ποστάλ που μου 'στειλες το 'πνιξε το γρασίδι. Το ταξίδι δεν τελείωσε εκεί όμως.
Στους μύλους, μέσα από το αλεύρι γεννήθηκε ένα πλασματάκι έξυπνο, πονηρό, έτοιμο.
Τα πρώτα του βήματα έκανε όταν είπες αντίο.
Ο κάμπος που απλωνόταν αντίκρυ μας σε 'σένα έμοιαζε καταπράσινος, γεμάτος λουλούδια. Στα δικά μου μάτια ήταν -πλέον- γέρικος, ξερός.
Έφυγες και σκόρπισες πίσω σου την οδύνη και το φόβο.
Σα σφουγγάρι απορρόφησα όλα αυτά που χλεύασες.
Πόνεσα.
Πλέον δε δύναμαι να σε χαιρετώ, μονάχα να σ' αποχαιρετώ.
Αντίο.
Τη μορφή σου που αλλοιώνεται πάνω στο χαρτί μουντζουρώνω και σβήνω.
Τι παράξενο που 'ναι να πνίγομαι μες στο βυθό που τόσο λαχταρούσες να σ' αποκαλύψω.
Αντίο σου.
Δύσκολο μου φαίνεται το να λύσω ένα απλό αίνιγμα στον κορμό του δέντρου.
Γιατί να σου στέλνω τόσο καλοπροαίρετα τα φιλιά μου και να πέφτουν κατάχαμα πριν καν σε ανταμώσουν;
Πόσο τρομερό είναι να γεμίζει το απουσιολόγιο της καρδιάς με δικές σου απουσίες!
Πόσο θανατηφόρο είναι να σε συναντώ και ξένη να με θεωρείς!
Θλιβερό είναι το να θυμάμαι τη φωνή σου να αντηχεί στις παραλίες, την κιθάρα να παίζει μελωδικά τραγούδια και η φωτιά να καίει.
Αντίο.
Δεν επέστρεψες λοιπόν!
Με ένα καρτ-ποστάλ στο χέρι με άφησες, μόνη, να κλαίω.
Δε γύρισες ούτε για μια γλυκιά κουβέντα όταν το πάπλωμα μαράζωνε πάνω απ' το κορμί μου.
Σε αποχαιρετώ, σε καληνυχτίζω.
Πλαγιάζω κι αφήνω τη σιωπή να με νανουρίσει.
Ξεχνώ οικειοθελώς ότι κάποτε με ανησυχούσε και ότι δεν ήθελα να αποκοιμηθώ στη συντροφιά της.
Τώρα είναι φίλη μου, την αγαπώ.
Αντίο και καληνύχτα.
Οι λέξεις παύουν να διαμορφώνονται με λογική.
Με πέθανες...
Σε χαιρετώ και σ' αποχαιρετώ...

Αμπελοφιλοσοφίες μιας... τρούφας! (part 1)

Και να λοιπόν πώς ξεκίνησαν οι αμπελοσοφίες μιας... τρούφας.
Είσαι στην κουζίνα και θες κάτι γλυκό. Ψήνεις μια βάφλα κι έπειτα σκέφτεσαι σχετικά με τη... διακόσμηση! Συλλογίζεσαι για λίγο κι έπειτα, ξεκινά η "ζωγραφική"! Παίρνεις τη βάφλα και την τοποθετείς πάνω στο πιάτο το οποίο νωρίτερα είχες αφήσει πάνω στο τραπέζι (πφφ... πολλές λεπτομέρειες, τελείωνε :-P ).
Βάζεις από πάνω πραλίνα φουντουκιού (τη γνωστή σε όλους μας μερέντα) και μετά βάζεις παγωτό (με τη γεύση της αρεσκείας σου, δηλαδή καραμέλα! Σιγά που θα σε ρωτήσουμε, δημοκρατία έχουμε, ό,τι λέω θα τρως! :-P ).
Στη συνέχεια προσθέτεις τριμμένο μπισκότο, σιρόπι (καραμέλας ή και σοκολάτας, δε σε χαλάει...) και σαντιγύ! Οπότε, αν θέλεις να ανακεφαλαιώσεις και να εμβαθύνεις, θα διαπιστώσεις ότι σου άνοιξε περισσότερο η όρεξη, χμμ, εννοώ ότι θα διαπιστώσεις πως έχεις: Βάφλα με πραλίνα, παγωτό, τριμμένο μπισκότο, σιρόπι, σαντιγί
Μα... κάτι λείπει.. Αχ! Ναι! Λείπει η τρούφα! (εδώ πρέπει να επισημάνω πως όταν πάω - σε καφετέρια συνήθως- για βάφλα, έτσι την παίρνω. Αφού σκέφτομαι ώρες ώρες, να τους προτείνω στο μενού τους να προσθέσουν τη "NeMaR waffle" ) Βάζεις λοιπόν και λίγη τρούφα. Έπ! Λίγη είπαμε! Άσε και για μετά ντε!...
Χμμ.. Τέλεια! Τώρα ολοκληρώθηκε το έργο τέχνης. Τώρα κάθεσαι αναπαυτικά στο σαλόνι σου και έχεις ετοιμάσει τα πάντα για την καταβρόχθιση της ομορφιάς που βρίσκεται στο πιάτο σου (χαρτοπετσετούλες, γιατί στάνταρ θα λερωθείς ή θα λερώσεις, νεράκι, γιατί σίγουρα θα διψάσεις και άνοιγμα της τηλεόρασης στο αγαπημένο σου έργο).
Οκ.
Get ready...
Set...
Go!!
και.. Άλτ! Στοπ!
???
Μόλις θυμήθηκες ότι κάνεις - από το μεσημέρι - αυστηρή δίαιτα και πως δεν πρέπει να φας τη λαχταριστή βάφλα που 'χεις μπροστά σου.
Την παίρνεις με μισή καρδιά και την τοποθετείς στο ψυγείο για ώρα ανάγκης (η οποία τυχαίνει πάντα να είναι μες στα άγρια ξημερώματα, όταν το στομάχι σου έχει φτάσει σε κατάσταση να παίζει ταμπούρλο). Επιστρέφοντας στο σαλόνι, αρπάζεις στο χέρι σου το σακουλάκι με την τρούφα που είχες ξεχάσει ανοιχτό στο τραπεζάκι ( απροσεξίες κάνεις και μετά απορείς και φωνάζεις γιατί γέμισε το σπίτι σου μυρμήγκια! ), πας στον καναπέ κι αρχίζεις τις βλασφήμιες γιατί έχασες την καλύτερη σκηνή από το έργο που παρακολουθείς.
Όλα στραβά σου πάνε, ναι!
Κρατώντας τη τρούφα στο χέρι σου, την κοιτάς και προσπαθείς να υπολογίσεις το πόσες θερμίδες έχει. Πλέον όμως εκνευρισμένη, χώνεις το δάχτυλο μες στο σακουλάκι δίχως να σε νοιάζει. Σιγά, λίγη τρούφα είναι. Όμως αρχίζεις να πιστεύεις πως από την πείνα τα αυτιά σου ακούνε ό,τι θέλουν. Μα, δε μπορεί! Δε μπορεί να σου μιλάει μια τρούφα!...
( Και κάπως έτσι όλα ξεκινούν... )
- Ε, ψιτ! Κοπελιά! Πάρε τα χέρια σου από πάνω μου.
- Τι στο καλό; Μάλλον πεινάω πάρα πολύ.
- Ναι, πεινάς, όμως δε θα με φας εμένα, για το καλό σου.
- Ποιός μιλάει;;
- Μπουουου, είμαι η συνείδησή σου!!! Κοπελιά, χαμένο το 'χεις; Εγώ, η Τρούφα σου μιλάω! Γιατί κάνεις την Κινέζα;
- Η τρούφα;; Πώς μιλάς;
- Δεν είμαι μια οποιαδήποτε τρούφα, είμαι η Τρούφα!
- Χμμ. μάλιστα.. κατάλαβα..
- Τι κατάλαβες;
- Πάλι δε θα φάω!
- Πολύ σωστά!
- Εντάξει, και τι ζητάς από την πεινασμένη ζωή μου;
- Επιθυμώ να σου θέσω κάποια ερωτήματα.
- Να μου τις θέσεις, αρκεί να μπορώ να απαντήσω.
- Μπα, δε χρειάζεται να απαντήσεις, θα ρωτώ και θα απαντώ συνάμα.
- Α! Δεν ξαναγοράζω από αυτόν τον μπακάλη, ληγμένη τρούφα μου έδωσε!
- Γκρρρ.. Ησυχία...
- Μάλιστα!! ακούω...


- Γιατί η γη είναι στρογγυλή;
- Α, δεν ξέρω.
- Ποιός σου είπε εσένα να απαντήσεις;; εγώ θα απαντάω...
- Εντάξει.

- Γιατί η γη είναι στρογγυλή;
- Για να μη χτυπήσουμε στις γωνίες της.

- Γιατί η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο;
- Γιατί είναι ερωτευμένη μαζί του και ακούει πολύ Κότσιρα. (όλο γυρίζω μια ζωή, γύρω-γύρω-γύρω απ' την αγάπη...)

- Και γιατί περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της;
- Γιατί υπάρχει κι ένα άλλο άσμα που λέει: "κι όπως θα παίρνω τις στροφές εσύ αν θέλεις κοίταζε με..."

- Γιατί η γη αιωρείται;
- Γιατί δε θέλει και δεν έχει ανάγκη να στηρίζεται στον ώμο κανενός!

- Γιατί η γη είναι ξεχωριστή;
- Γιατί είναι η μόνη που δεν ανήκει στο δωδεκάθεο μέσα στο ηλιακό της σύστημα.

- Γιατί όσοι ζουν στη γη λέγονται γήινοι;
- Γιατί όπου υπάρχει μ***κια υπάρχουν και μ***κες!

- Γιατί η γη να 'ναι η γη;
- Γιατί έτσι γουστάρει ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ!

- Γιατί στη γη το χειμώνα κάνει κρύο και το καλοκαίρι ζέστη;
- Γιατί το χειμώνα η πλειοψηφία των ανθρώπων συνηθίζει να λέει αστεία παρόμοια μ' αυτά του Στάθη από το Ράδιο Αρβύλα, ενώ το καλοκαίρι συνηθίζει να λέει σόκινγκ-καυτά ανέκδοτα...

- Γιατί η γη είναι μεγάλη;
- Για να χωράει τη μ****κια του καθένα και πάλι δεν τα καταφέρνει.

- Τι κάνει η γη όταν ο ήλιος πέφτει σε κάποιο ημισφαίριό της;
- Ηλιοθεραπεία.

- Και τι κάνει όταν το άλλο ημισφαίριό της όταν δε φωτίζεται καθόλου;
- Όργια!

- Α! Και γιατί υπάρχουν τόσες απορίες αναφορικά με τη γη;
- Για να ρωτάς εσύ και να απαντάω εγώ (άσχετα που μόνη μου τα ρωτώ μόνη μου τα απαντώ)...
[...]

- Αυτό ήτανε; Μπορώ να σε φάω τώρα;
- Όχι! Έχει και συνέχεια! Χθες έφτιαξα το blog και σήμερα το εγκαινίασα με μερικές από τις αμπελοσοφίες μου... Τώρα που πήρα το πτυχίο, ποιός με πιάνει... Τσάγια..

So.... wait....
...To be continued...