"Μετά απ' την αγάπη"

Μετά απ' την αγάπη τι παραμονεύει;
Γιατί το μίσος αδίστακτα σε φονεύει;
Δεν υπάρχει πλέον καμία λύση;
Είναι Ανατολή και δε θα σε συναντήσει;

Ή είναι πάντα η Δύση η άπιαστη;
κι η δυστυχία που είναι αφάνταστη;
Γιατί για 'σένα ο ήλιος πάντα δύει;
Μα γιατί οι στίχοι μοιάζουν τόσο αστείοι;

Και μετά τις ερωτήσεις έρχεται η αλήθεια
πάψε να ονειρεύεσαι, μη ζεις σε παραμύθια.
Θα πληγωθείς από την κάθε σκληρή στιγμή
πρέπει να φανείς γενναίος, με πυγμή!

Συνηθισμένα τα λόγια, τα 'χεις ξανακούσει
σα νερό οι πόνοι σε έχουν λούσει.
Κι εσύ δεν το αντέχεις, δε μπορείς,
πόσο θα αντέξεις ακόμα, διαρκώς απορείς.

Μετά την αγάπη, λοιπόν, ο πόνος
όταν χάνεις το μισό και μένεις μόνος.
Αλλά το κέρμα έχει δυο προσόψεις
ή η καρδιά σου θα ραγίσει ή του άλλου θα κόψεις.

Διότι η πεδιάδα έχει πολλών λογιών λουλούδια
ανθισμένα, μαραμένα, το ερμηνεύουν τα τραγούδια.
Αν είσαι εσύ εκείνος που δε νιώθει καλά
έχει λόγο να ψάχνεις τη λύτρωση, αλλά...

αν είσαι ο άλλος που αναίτια φεύγει
τότε η φύση, πρώτο τύραννο σε εκλέγει!
Σ' αρέσει να τυραννάς, να βασανίζεις
με δύναμη και αναισθησία να χαστουκίζεις

Μα δεν ανέχονται της αγάπης τα χαστούκια
σαν κουραστείς να πέφτεις σε λούκια.
Μετά απ' την αγάπη, τελικά, κάποιος πάντα
αποτελειώνει τη ψυχή του χάντρα-χάντρα.

Δεν έχει πολλές χάντρες, όμως, του έρωτα το κομπολόι
κλαις, φωνάζεις που πίσω δε γυρίζει το ρολόι!
Μέσα απ' την αγάπη μάθε να αποκτάς
μην απορρίπτεις και τα πάντα μη ζητάς.

Φρόντισε να κάνεις κάτι γι' αυτούς που σ' αγαπούν
και μην ενδιαφέρεσαι για τους άλλους τι θα πουν!...