Ένα ακόμη παραλήρημα...

Νέα είμαι για να τρελαθώ,
νέα για να αρρωστήσω.
Νέα για να μαραθώ
μα όχι και για να αγαπήσω.

Το άγνωστο με τρομάζει,
μα όλα είναι γνωστά.
Με 'μας... όλα εντάξει
ειδάλλως τσίτα και μισόλογα μισά.

Γρίφοι που απεχθάνεται η χαζή,
λέξεις που παρεξηγεί, καταλαβαίνω.
Λες και δε μπορεί να επεξεργαστεί,
μέσα απ' τη στοά το δωμάτιο διαβαίνω.

Βράζουν τα σωθικά μου, ξέρεις.
Κοιτάς με αναισθησία και περιφρόνηση.
Μα υγείας άκρας χαίρεις,
ας εξιλεωθώ στην απομόνωση.

Μικρή είμαι για να αντέξω,
μικρή για να μεταμορφωθώ.
Νεαρή αλλά γνωρίζω το "έξω",
σιχάθηκα πια, κατάστηθα θα μαχαιρωθώ.

Δειλή είμαι ακόμα, πού θα μου πάει;
Θα προφτάσω να ζήσω στιγμές.
Ο πλανήτης τον πλανήτη χτυπάει,
δημιουργείται υλικό συμπαγές.

Στάλες αστρικής βροχής,
σταγόνες από δάκρυα χλιαρά.
Υποψίες μιας ανύπαρκτης ενοχής
και το παίζω "χαλαρά" !

Παιχνίδι - λογοπαίγνιο της τύχης,
παίζεις - χάνεις, τα συνηθισμένα.
Σε κοιτώ - ξεροβήχεις,
λόγια που τα 'χεις καταχωνιασμένα.

Σε γωνιές μόνη κλαίω και στέκεσαι,
κίνηση δεν κάνεις, να χαθείς!
Με θέλεις κι αντιστέκεσαι
πληγώνεις όπου βρεθείς, όπου σταθείς.

Βογκητό, κλείνω το στόμα,
γροθιά στα πλευρά.
Μια βιτρίνα για άμυνα έχεις ακόμα
τα μάτια κρύβεις τα φοβερά.

Κι έτσι απολαμβάνω
κοκτέιλ δυστυχίας.
Τελευταία θέση λαμβάνω
στο τρυπάκι της ιεραρχίας.

Οξυγόνο σε φιάλη - κατάδυση
Φοβάμαι τη θάλασσα.
Μυρίζω λουλούδι που δεν άνθισε
και τον εαυτό μου χάλασα.

Αστειεύεται ο Μορφέας
τεχνάσματα σκαρώνει.
Μιας αυθόρμητης ιδέας
σιωπή που την καταρρακώνει.

Στο παραμιλητό μου αναφέρεσαι
μια μουρμούρα για τη δική σου ηλικία.
Δεν έμαθες να συμπεριφέρεσαι,
μεγάλη, λυπητερή αδικία.

Ξέχασέ το, ξέχνα απλά!
Σβήσε μηνύματα απ' τη μνήμη.
Άσε να ξεθωριάσω απαλά
κι ό,τι θέλει ας γίνει.

Ο θάνατος ας με απειλήσει
η ζωή να γείρει ολοσχερώς.
Την καρδιά δεν άφησες να μιλήσει
εκπλήξεις όμως επιφέρει ο καιρός.

Μάνα σου η κακιά μάγισσα,
άγγελε του σατανά!
Παράτα με κι ας ράγισα,
δε θα με δεις ξανά!...