Ο Έρωτας ένα σκοπό έχει κατά νου
να με κάνει κλειδοκράτορα του ουρανού.
Μα, αυτό θα τηρηθεί υπό έναν όρο
στην καρδιά μου να αποθηκεύσω χώρο.
Για να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός
ετοιμάζεται του Έρωτα ο στρατός.
Αγγελούδια, Τοξότες, Πολεμιστές
με καλές ψυχές και πιστές.
Σκορπίζονται τα Αγγελούδια στη γη
και σκόνη ρίχνουν στην κάθε πηγή.
Αν διψάσω και γευτώ το μαγικό νερό
στον κάθε ώμο θα βγάλω φτερό...
...και θα ερωτευθώ...
Αλλά κατά καιρούς ταξιδεύω
και την αγάπη στη μοίρα της οδεύω.
Απ' όσες πηγές κι αν περνάω
τα χείλη μου είναι δροσερά και δε διψάω.
Οι Πολεμιστές τώρα λαμβάνουν δράση
στην επόμενη πηγή να κάνω στάση.
Απ' του Έρωτα το νερό να πιω
να δροσιστώ και να ερωτευθώ.
Μα, δεν το παίρνω απόφαση
για την απόδραση βρίσκω πρόφαση.
Μαγεύουν οτιδήποτε γύρω μου κινείται
στη ζωή μου, λένε, η αγάπη προηγείται.
Ξανά ξεγλιστρώ και αποστατώ
την υπομονή και τα όρια πατώ.
Κι ο Έρως βάζει το πιο ισχυρό όπλο.
Τοξότες με κόκκινα βέλη ξεπροβάλλουν απ' τον όχλο.
Με τα τόξα τους με βάζουν σημάδι
το καθένα βέλος είναι κι ένα χάδι.
Μάταια όμως τα εκτοξεύουν στο σώμα μου
αφού ένα γράμμα αυθόρμητα εκφράζει το στόμα μου...
Εξοργισμένος ο στρατός του Έρωτα
μου προκαλεί σαρκαστικό γέλωτα.
Αστραπιαία, όμως, το γέλιο παγώνει
σαν η λάμψη του Τοξότη μου με στραβώνει.
Αργοπορημένος ήρθε με ένα βέλος
αποφασισμένος στην μοναξιά να δώσει τέλος.
Δε χρειάστηκε καν να με σημαδέψει
τον πιο τρελό χορό η καρδιά για να χορέψει!
Ένα είναι το μεγαλύτερο σφάλμα
από το φυσικό στο φανταστικό ταχύ έκανα άλμα.
Τι τραγικό και μεγάλο λάθος
Για τον Τοξότη μου να με φλογίσει το πάθος!
Δεν έπρεπε στα μάτια να τον κοιτάξω
γιατί τώρα θέλω άδοξα να ξεχάσω.
Ο Τοξότης μου δεν το θέλησε
αλλά τον κλειστό ευατό μου έλυσε.
Ερωτεύθηκα τόσο δυνατά τον ομορφότερο Τοξότη
δεν πρόφτασα να τον φιλήσω, έφυγα πρώτη.
Είναι ξεχωριστός γι αυτό πόνος διαπερνά την ψυχή
κι όταν κοιτώ τον ουρανό αφορμή ψάχνω για ευχή.
Ένα φιλί να μου δώσει ειδάλλως θα πεθάνω
δεν αντέχω κάτι τόσο πολύτιμο να χάνω.
Ύστερα αν θέλει εκεί που ανήκει να επιστρέψει
το νόμισμα απ΄την άλλη μεριά θα 'χει στρέψει.
Εκεί θα με βλέπει να δυσανασχετώ
αλλά το ένα φιλί, θα μου ήταν αρκετό.
Δε θα τον απασχολούσα πλέον καθόλου
και θα κρυβόμουν απ' τα Αγγελούδια του ουρανού όλου!
Κυριακή 25 Ιουλίου 2010
Σάββατο 3 Ιουλίου 2010
"Μετά απ' την αγάπη"
Μετά απ' την αγάπη τι παραμονεύει;
Γιατί το μίσος αδίστακτα σε φονεύει;
Δεν υπάρχει πλέον καμία λύση;
Είναι Ανατολή και δε θα σε συναντήσει;
Ή είναι πάντα η Δύση η άπιαστη;
κι η δυστυχία που είναι αφάνταστη;
Γιατί για 'σένα ο ήλιος πάντα δύει;
Μα γιατί οι στίχοι μοιάζουν τόσο αστείοι;
Και μετά τις ερωτήσεις έρχεται η αλήθεια
πάψε να ονειρεύεσαι, μη ζεις σε παραμύθια.
Θα πληγωθείς από την κάθε σκληρή στιγμή
πρέπει να φανείς γενναίος, με πυγμή!
Συνηθισμένα τα λόγια, τα 'χεις ξανακούσει
σα νερό οι πόνοι σε έχουν λούσει.
Κι εσύ δεν το αντέχεις, δε μπορείς,
πόσο θα αντέξεις ακόμα, διαρκώς απορείς.
Μετά την αγάπη, λοιπόν, ο πόνος
όταν χάνεις το μισό και μένεις μόνος.
Αλλά το κέρμα έχει δυο προσόψεις
ή η καρδιά σου θα ραγίσει ή του άλλου θα κόψεις.
Διότι η πεδιάδα έχει πολλών λογιών λουλούδια
ανθισμένα, μαραμένα, το ερμηνεύουν τα τραγούδια.
Αν είσαι εσύ εκείνος που δε νιώθει καλά
έχει λόγο να ψάχνεις τη λύτρωση, αλλά...
αν είσαι ο άλλος που αναίτια φεύγει
τότε η φύση, πρώτο τύραννο σε εκλέγει!
Σ' αρέσει να τυραννάς, να βασανίζεις
με δύναμη και αναισθησία να χαστουκίζεις
Μα δεν ανέχονται της αγάπης τα χαστούκια
σαν κουραστείς να πέφτεις σε λούκια.
Μετά απ' την αγάπη, τελικά, κάποιος πάντα
αποτελειώνει τη ψυχή του χάντρα-χάντρα.
Δεν έχει πολλές χάντρες, όμως, του έρωτα το κομπολόι
κλαις, φωνάζεις που πίσω δε γυρίζει το ρολόι!
Μέσα απ' την αγάπη μάθε να αποκτάς
μην απορρίπτεις και τα πάντα μη ζητάς.
Φρόντισε να κάνεις κάτι γι' αυτούς που σ' αγαπούν
και μην ενδιαφέρεσαι για τους άλλους τι θα πουν!...
Γιατί το μίσος αδίστακτα σε φονεύει;
Δεν υπάρχει πλέον καμία λύση;
Είναι Ανατολή και δε θα σε συναντήσει;
Ή είναι πάντα η Δύση η άπιαστη;
κι η δυστυχία που είναι αφάνταστη;
Γιατί για 'σένα ο ήλιος πάντα δύει;
Μα γιατί οι στίχοι μοιάζουν τόσο αστείοι;
Και μετά τις ερωτήσεις έρχεται η αλήθεια
πάψε να ονειρεύεσαι, μη ζεις σε παραμύθια.
Θα πληγωθείς από την κάθε σκληρή στιγμή
πρέπει να φανείς γενναίος, με πυγμή!
Συνηθισμένα τα λόγια, τα 'χεις ξανακούσει
σα νερό οι πόνοι σε έχουν λούσει.
Κι εσύ δεν το αντέχεις, δε μπορείς,
πόσο θα αντέξεις ακόμα, διαρκώς απορείς.
Μετά την αγάπη, λοιπόν, ο πόνος
όταν χάνεις το μισό και μένεις μόνος.
Αλλά το κέρμα έχει δυο προσόψεις
ή η καρδιά σου θα ραγίσει ή του άλλου θα κόψεις.
Διότι η πεδιάδα έχει πολλών λογιών λουλούδια
ανθισμένα, μαραμένα, το ερμηνεύουν τα τραγούδια.
Αν είσαι εσύ εκείνος που δε νιώθει καλά
έχει λόγο να ψάχνεις τη λύτρωση, αλλά...
αν είσαι ο άλλος που αναίτια φεύγει
τότε η φύση, πρώτο τύραννο σε εκλέγει!
Σ' αρέσει να τυραννάς, να βασανίζεις
με δύναμη και αναισθησία να χαστουκίζεις
Μα δεν ανέχονται της αγάπης τα χαστούκια
σαν κουραστείς να πέφτεις σε λούκια.
Μετά απ' την αγάπη, τελικά, κάποιος πάντα
αποτελειώνει τη ψυχή του χάντρα-χάντρα.
Δεν έχει πολλές χάντρες, όμως, του έρωτα το κομπολόι
κλαις, φωνάζεις που πίσω δε γυρίζει το ρολόι!
Μέσα απ' την αγάπη μάθε να αποκτάς
μην απορρίπτεις και τα πάντα μη ζητάς.
Φρόντισε να κάνεις κάτι γι' αυτούς που σ' αγαπούν
και μην ενδιαφέρεσαι για τους άλλους τι θα πουν!...
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)