Κάτι αλλάζει.
Ίσως είναι η γη που δεν επιπλέει
μα βουλιάζει.
Ίσως είναι η φύση που τίποτα δε λέει
ενώ σκουριάζει.
Κάτι σκουριάζει.
Είναι το παλιό μου το ποδηλατάκι
που μου ταιριάζει.
Είναι το μικρό μου μυαλουδάκι
που σκέψεις αραδιάζει.
Σκέψεις αραδιάζει.
Διαβάζω ένα γλυκό παραμύθι
σαν βραδιάζει.
Σβήνει η φωτιά στα στήθη
από αγάπη αδειάζει.
Από αγάπη αδειάζει.
Ένα χελιδόνι τώρα στην άνοιξη
που κουρνιάζει.
Δεν το περίμενα στην άφιξη
η αγάπη απουσιάζει.
Η αγάπη απουσιάζει
και το σκήπτρο κρατώ σα βασίλισσα
που εξουσιάζει.
Δεν πρόφτασα, διόλου δε μίλησα
μα δεν πειράζει!
Δεν πειράζει
η σιωπή τα φανερώνει όλα,
σε κοιτάζει.
Ενώνει τα κομμάτια με ισχυρή κόλλα,
κάτι με νευριάζει.
Κάτι με νευριάζει.
Ίσως είναι το ποτάμι που μόνο του δε ρέει
μα πηγάζει.
Ίσως είναι η μητέρα που κλαίει
και φωνάζει.
Φωνάζει,
δεν ακούγεται μες στο βουητό.
Τρομάζει.
Τίποτα γύρω της το κατανοητό.
Σκοτάδι στάζει...
Το σκοτάδι στάζει
απ' το επισκευασμένο χαμηλό ταβάνι.
Τους ταράζει
τους τοίχους που δεν αντέχουν, φτάνει!
Ένα μαράζι...
Ένα μαράζι
στην κλειδωμένη πόρτα που βρίσκει,
αναστενάζει.
Αγκαλιά μ' ένα μπουκάλι ουίσκι
με κρυφοκοιτάζει.
Με κρυφοκοιτάζει.
Ό,τι συλλαμβάνω από τον ίδιο μου τον εαυτό,
το αρπάζει.
Όλα είναι ακριβώς τα ίδια, εγώ είμαι αυτό...
το κάτι που αλλάζει!
Μαρία Αγγελάκη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου