Να μη μιλήσω...

Δαγκώνω τα χείλη για να μη μιλήσω.
Όχι για να αναλογιστώ, όχι για να κάνω πίσω.
Κοντοστάθηκα για λίγη ώρα αντίκρυ
κι αυτό που αντίκρυσα φαντάζει σκέτη φρίκη.

Βγάζει δηλητηριασμένη βελόνα και καρφώνει
οι φλέβες σπαράζουν, η καρδιά ματώνει.
κόκκινα δάκρυα βγαλμένα απ' την πυρά
έτοιμα να κυλήσουν προς τα κάτω ζωηρά.

Γλώσσα μπερδεμένη, διακρίνεται ύφος αποφασιστικό
είχε υπογράψει καταδίκη, τέλος οριστικό.
Δεν αντέχει καθώς κουλουριάζει και ζαρώνει το δέρμα
αργοσβήνουν μάτια και ψυχή, πλησιάζει το τέρμα.

Απομακρύνομαι κι ο αέρας τα μάγουλα δροσίζει
είχε αντιληφθεί η Ίριδα, κρυφά, βουβά δακρύζει.
Πόνος εξατμίζεται μαζί με τους καπνούς.
... Να μη μιλήσω -θαρρώ- με κωλύει ο νους.

Σφίγγω και κλείνω τα μάτια του προσώπου
η ψυχή όμως ανενόχλητη διαβάζει παραμύθι Αισώπου.
Ατενίζει την ξαφνική απομάκρυνση. Σκιάχτηκε.
Αναφορά στην τέλεια ζωή κάνει ο μύθος που γράφτηκε.

Στο καυτό τσιμέντο περπατώ ώρες ξυπόλυτη,
δεν ήμουν δογματική, δεν είμαι απόλυτη.
Συμβαίνουν πράγματα τριγύρω για κάποιο σκοπό...
Δε μπορώ να μιλήσω! Τι να πω;;;

Μια φυλακή η Αθήνα με ομήρους, όχι φυλακισμένους.
Αρχαίοι ηγέτες μας απολαμβάνουν λαβωμένους.
Βαδίζω κι ο δαίμονας κλέβει το πιστόλι και πυροβολάει
κορμί χυμένο στον πεζόδρομο για μια ανάσα διψάει!

Γυρίζω την πλάτη, γοργά τον μακρύ δρόμο να συνεχίσω
αν και γι' αυτό αργότερα θα με μισήσω.
Ολόκληρος οιωνός ξεδιπλώνεται ευθεία.
Ιεροσυλία! Κάποιος προσέβαλε τα θεία!

Σεβασμός, κατανόηση, ανιδιοτέλεια, αγάπη και υγεία
μοιάζουν με εκκλησίας μυστήριο δίχως να τελείται η λειτουργία.
Μεταμορφώνονται σε φόβο, διχασμό, υστεροβουλία, απιστία κι οδύνη,
σε συγχέουν, σε ζαλίζουν, σε τραυματίζουν ή σε θανατώνουν με μια σκοτοδίνη.

Ίλιγγος, τρέμουλο, η γη τρέμει δε μας συγχωρεί!
έχοντας χάσει πάσα ιδέα, μας εποπτεύει κι αναθεωρεί..
Σφίγγω τα δόντια για να μην ξεφύγει η κραυγή.
Ειδάλλως την επόμενη δε θα συναντήσω αυγή!

Όλα αυτά για να μη μιλήσω
μια δεσμίδα έγγραφα να βαθμολογήσω.
Υπό του μηδέν τόσα που διαβάζω.
Μπουκέτο με λουλούδια σε άδειο βάζο!

Τελεύει το παραλήρημα, το κύμα θα κοπάσει
λέει ο ήλιος πως υπάρχουν άλλοι κρυφοί Άσσοι.
Φιμώνουν το στόμα μου, μουδιάζουν τα χείλη...
Κι όμως θα μιλήσω κι ύστερα.....

Αντίο καλοί μου φίλοι!!!

Κάτι αλλάζει...

Κάτι αλλάζει.
Ίσως είναι η γη που δεν επιπλέει
μα βουλιάζει.
Ίσως είναι η φύση που τίποτα δε λέει
ενώ σκουριάζει.

Κάτι σκουριάζει.
Είναι το παλιό μου το ποδηλατάκι
που μου ταιριάζει.
Είναι το μικρό μου μυαλουδάκι
που σκέψεις αραδιάζει.

Σκέψεις αραδιάζει.
Διαβάζω ένα γλυκό παραμύθι
σαν βραδιάζει.
Σβήνει η φωτιά στα στήθη
από αγάπη αδειάζει.

Από αγάπη αδειάζει.
Ένα χελιδόνι τώρα στην άνοιξη
που κουρνιάζει.
Δεν το περίμενα στην άφιξη
η αγάπη απουσιάζει.

Η αγάπη απουσιάζει
και το σκήπτρο κρατώ σα βασίλισσα
που εξουσιάζει.
Δεν πρόφτασα, διόλου δε μίλησα
μα δεν πειράζει!

Δεν πειράζει
η σιωπή τα φανερώνει όλα,
σε κοιτάζει.
Ενώνει τα κομμάτια με ισχυρή κόλλα,
κάτι με νευριάζει.

Κάτι με νευριάζει.
Ίσως είναι το ποτάμι που μόνο του δε ρέει
μα πηγάζει.
Ίσως είναι η μητέρα που κλαίει
και φωνάζει.

Φωνάζει,
δεν ακούγεται μες στο βουητό.
Τρομάζει.
Τίποτα γύρω της το κατανοητό.
Σκοτάδι στάζει...

Το σκοτάδι στάζει
απ' το επισκευασμένο χαμηλό ταβάνι.
Τους ταράζει
τους τοίχους που δεν αντέχουν, φτάνει!
Ένα μαράζι...

Ένα μαράζι
στην κλειδωμένη πόρτα που βρίσκει,
αναστενάζει.
Αγκαλιά μ' ένα μπουκάλι ουίσκι
με κρυφοκοιτάζει.

Με κρυφοκοιτάζει.
Ό,τι συλλαμβάνω από τον ίδιο μου τον εαυτό,
το αρπάζει.
Όλα είναι ακριβώς τα ίδια, εγώ είμαι αυτό...
το κάτι που αλλάζει!

Μαρία Αγγελάκη

Το εργοστάσιο του μυαλού!

Δε σου έχει συμβεί να προσπαθείς να βάλεις μπρος τη μηχανή του μυαλού σου για να επεξεργαστεί κάτι πριν το εφαρμόσεις και να μη μπορείς; Να έχει κολλήσει ένας έφηβος στοχασμός σε κάποιο γρανάζι και να μην του επιτρέπει να κινηθεί;

Αυτό συμβαίνει και στο μυαλό μου τώρα. Τα πάντα έχουν κολλήσει. Βαράνε διάλυση! Κάνουν απεργία τα εγκεφαλικά κύτταρα διότι δεν τα τροφοδοτώ σωστά. Σαν εργοδότης και προϊστάμενος στο εργαστήρι λογικής και νου, δεν τολμώ να απολύσω την οποιαδήποτε σκέψη και υπόθεση. Τις κρατώ και πολλές φορές τους φορτώνω υπερωρίες γιατί είναι ύπουλες.

Δουλεύουν σκληρά για να γίνονται συχνά αφορμές για βραχυκύκλωμα ή διακοπή ρεύματος. Με παιδεύουν και με οδηγούν σε συναισθηματικό αδιέξοδο. Οι διαμάχες για την ημερήσια μισθοδοσία φουντώνουν όταν οι πρώτες ύλες συσσωρεύονται στα μηχανήματα και ο χρόνος παραγωγής ελαττώνεται λόγω έλλειψης ενέργειας.

Ανακτώ δυνάμεις. Κάποιες από τις αναμνήσεις τις αχρηστεύω και "παίζω" με τους υπαλλήλους μπάσκετ με αυτές ώσπου να καταλήξουν στο καλάθι απορριμμάτων. Έτσι, κατ' αυτόν τον τόπο δημιουργώ χώρο στην αποθήκη για νέες εικασίες, για φρέσκες σκέψεις και ιδέες, για νέα ιδανικά και κολλάω αφίσες στους τοίχους του μυαλού ζητώντας νέο προσωπικό, πιο αποδοτικό και υπάκουο. Πιο λογικό και ρεαλιστικό. Ό,τι ανήκει στην επιστημονική φαντασία και είναι απλώς άπιαστο, ανικανοποίητο και ανεκπλήρωτο, το παρατάω!

Ίσως τώρα γίνω αυστηρή -τελικά- και κάνω περικοπές. Είναι αρκετό το κόστος και η οικονομική κρίση μας κατακλύζει όλους! Ακόμα κι εμάς τους μεγαλο-επιχειρηματίες!

Μιας κι έχουν κολλήσει τα πάντα όμως και οι οδηγοί των φορτηγών κάνουν κι αυτοί απεργία, σκέφτομαι να βάλω παρωπίδες και να δω μόνο μπροστά. Τις επιλογές μου. Πάω για χρεωκοπία; Ή ανακαινίζω το υπόγειο του εργοστασίου μου, κάνοντάς τον χώρο για τα παιδιά των υπαλλήλων-σκέψεών μου δίνοντας τους την ευτυχία που τους λείπει;

Ανησυχώ... Φοβάμαι πως θα με παρατήσουν όλοι τους και θα μείνω μόνη στο γραφείο μου.. Μόνη με το κεφάλαιο! Τι να το κάνω;; Τόσα υπάρχουν και με περιμένουν. Τόσα μου χαμογελούν και με αγκαλιάζουν! Όσο παραμένω ψυχρή και απόμακρη, δεν τα καταφέρνω και χάνω τα καλύτερα υλικά επεξεργασίας...

Ο πρωτογενής τομέας παραγωγής απέχει τόσο από τον τριτογενή και πρέπει να κάνω κάτι για να επισπεύσω τη διαδικασία μα και να ξεκουράσω το προσωπικό μου.

Χμμ.. Μια αναπνοή πριν βάλω λουκέτο... Ένα μέτρο πριν πέσω στο κενό... Μια ζωή παρατεταμένης απελπισίας...

Τι θα κάνω;

Αυτό είναι! Κάνω νέα αρχή. Ανακαινίζω το υπόγειο και το κάνω ένα όμορφο δωμάτιο για να περνούν τις ώρες τους οι σκέψεις με τα παιδιά τους. Έτσι δε θα τους λείπουν και θα είναι ευχαριστημένοι από το χώρο εργασίας τους. Η δουλειά θα γίνει λιγότερο επίπονη και κάποια στιγμή θα με ευγνωμονούν για τον τόνο αισιοδοξίας που θα ανταμώνουν στο κατώφλι της εισόδου. Δυστυχώς δεν ξεχύνεται αυτός ο τόνος μέσα στο εργοστάσιο. Θέλει αναπαραγωγή και ανάπτυξη για να πάρει το θάρρος να εισβάλλει!

Θα αλλάξω και τα είδη παραγωγής... Δε θα παράγω παρά μόνο γλυκά! Θα γλυκάνω και τους υφισταμένους μου!

ΜΙΑ ΧΑΡΑ!

Η κρίση με άγγιξε, δε πρόλαβε να με φιλήσει.. Δε θα ανεχτώ καμία σχέση μαζί της.

Με απλά λόγια, θα σταματήσω να σκέφτομαι ό,τι με πονάει. Μια νέα αρχή. Είμαι ένα μέτρο πριν τη χρεωκοπία, ναι.. Αλλά αν κάνω ένα άλμα και πάω 2 μέτρα πιο 'κει θα δω πως πατάω στο έδαφος. Πατάω στα πόδια μου!

Χορεύω στους σκοπούς των μελωδιών που βγάζουν τακτικά τα μηχανήματα.

Μα πριν πάρω μια τέτοια απόφαση θα πρέπει να δω τις δυνατότητες μου... Μπορώ να το κάνω; Είμαι μόνη σε αυτό. Θέλω έναν συνέταιρο. Έναν καλό μου φίλο ή μια νέα συνταγή του καλύτερου ζαχαροπλάστη. Μια ανανέωση. Μια νέα αρχή.

Όλα από την αρχή!

Ξανά!

Το εργοστάσιο του μυαλού μου δε θα κλείσει. Θα συνεχίζει να παράγει ό,τι πραγματικά φοβίζει τους άλλους διότι δεν τα παρατάω, δε φοβάμαι!...