Δαγκώνω τα χείλη για να μη μιλήσω.
Όχι για να αναλογιστώ, όχι για να κάνω πίσω.
Κοντοστάθηκα για λίγη ώρα αντίκρυ
κι αυτό που αντίκρυσα φαντάζει σκέτη φρίκη.
Βγάζει δηλητηριασμένη βελόνα και καρφώνει
οι φλέβες σπαράζουν, η καρδιά ματώνει.
κόκκινα δάκρυα βγαλμένα απ' την πυρά
έτοιμα να κυλήσουν προς τα κάτω ζωηρά.
Γλώσσα μπερδεμένη, διακρίνεται ύφος αποφασιστικό
είχε υπογράψει καταδίκη, τέλος οριστικό.
Δεν αντέχει καθώς κουλουριάζει και ζαρώνει το δέρμα
αργοσβήνουν μάτια και ψυχή, πλησιάζει το τέρμα.
Απομακρύνομαι κι ο αέρας τα μάγουλα δροσίζει
είχε αντιληφθεί η Ίριδα, κρυφά, βουβά δακρύζει.
Πόνος εξατμίζεται μαζί με τους καπνούς.
... Να μη μιλήσω -θαρρώ- με κωλύει ο νους.
Σφίγγω και κλείνω τα μάτια του προσώπου
η ψυχή όμως ανενόχλητη διαβάζει παραμύθι Αισώπου.
Ατενίζει την ξαφνική απομάκρυνση. Σκιάχτηκε.
Αναφορά στην τέλεια ζωή κάνει ο μύθος που γράφτηκε.
Στο καυτό τσιμέντο περπατώ ώρες ξυπόλυτη,
δεν ήμουν δογματική, δεν είμαι απόλυτη.
Συμβαίνουν πράγματα τριγύρω για κάποιο σκοπό...
Δε μπορώ να μιλήσω! Τι να πω;;;
Μια φυλακή η Αθήνα με ομήρους, όχι φυλακισμένους.
Αρχαίοι ηγέτες μας απολαμβάνουν λαβωμένους.
Βαδίζω κι ο δαίμονας κλέβει το πιστόλι και πυροβολάει
κορμί χυμένο στον πεζόδρομο για μια ανάσα διψάει!
Γυρίζω την πλάτη, γοργά τον μακρύ δρόμο να συνεχίσω
αν και γι' αυτό αργότερα θα με μισήσω.
Ολόκληρος οιωνός ξεδιπλώνεται ευθεία.
Ιεροσυλία! Κάποιος προσέβαλε τα θεία!
Σεβασμός, κατανόηση, ανιδιοτέλεια, αγάπη και υγεία
μοιάζουν με εκκλησίας μυστήριο δίχως να τελείται η λειτουργία.
Μεταμορφώνονται σε φόβο, διχασμό, υστεροβουλία, απιστία κι οδύνη,
σε συγχέουν, σε ζαλίζουν, σε τραυματίζουν ή σε θανατώνουν με μια σκοτοδίνη.
Ίλιγγος, τρέμουλο, η γη τρέμει δε μας συγχωρεί!
έχοντας χάσει πάσα ιδέα, μας εποπτεύει κι αναθεωρεί..
Σφίγγω τα δόντια για να μην ξεφύγει η κραυγή.
Ειδάλλως την επόμενη δε θα συναντήσω αυγή!
Όλα αυτά για να μη μιλήσω
μια δεσμίδα έγγραφα να βαθμολογήσω.
Υπό του μηδέν τόσα που διαβάζω.
Μπουκέτο με λουλούδια σε άδειο βάζο!
Τελεύει το παραλήρημα, το κύμα θα κοπάσει
λέει ο ήλιος πως υπάρχουν άλλοι κρυφοί Άσσοι.
Φιμώνουν το στόμα μου, μουδιάζουν τα χείλη...
Κι όμως θα μιλήσω κι ύστερα.....
Αντίο καλοί μου φίλοι!!!
